شبهای بارونی

kave — Tue, 25 Aug 2009 21:44:12 GMT

در عشق اگر عذاب دنيا بکشي ...

با اشک دو ديده طرح دريا بکشي ...

تا خلوت من هزار فرصت باقيست ...

تنها نشدي که درد تنها بکشي

ندانستم نمي دانم ندانم

kave — Fri, 29 May 2009 06:31:18 GMT

گشته ام حيران زدست روزگار

اي فلک داري به کار ما چکار

تو مگر کاري نداري جز از اين

که ميپيچي به پايه من چو مار

زديدارت نمازم را شکستم

گشودم قلب خود را باز بستم

زديدار رخت همواره مستم

از اين دنيا و عالم من گسستم

ندانستم نمي دانم ندانم

که عشقت چون کشيد آتش به جانم

ولي اما اگر با من نماني

جهاني را به آتش ميکشانم

kave — Tue, 07 Oct 2008 23:40:14 GMT

دل هیچکس نمی سوزد برای حال غمناکم مگر سوزد همان شمعی که می سوزد سر خاکم

کودک

kave — Tue, 07 Oct 2008 23:29:37 GMT

کاش کودک بودم تا بزرگترين شيطنت زندگي ام نقاشي روي ديوار بود ،

اي کاش کودک بودم تا از ته دل مي خنديدم

نه اينکه مجبور باشم همواره تبسمي تلخ بر لب داشته باشم ،

اي کاش کودک بودم تا در اوج ناراحتي و درد با يک بوسه همه چيز را فراموش مي کردم

سلام

kave — Mon, 22 Sep 2008 16:38:18 GMT

شهادت امام علی (ع) بر همه شیعیان جهان تسلیت باد

سلام دوستان عزیز ببخشید یه مدت نبودم

دلم میخواهد

kave — Mon, 22 Sep 2008 16:29:18 GMT

من دلم میخواهد خانه ای داشته باشم پر دوست

کنج هر دیوارش دوستانم بنشینند آرام گل بگو گل بشنو

هرکسی میخواهد وارد خانه پر مهرو صفامان گردد

شرط وارد گشتن شستو شوی دلهاست

شرط آن داشتن یک دل بی رنگ وریاست

بر در خانه گلی میکوبم

تا بدانند همه خانه دوستی ما اینجاست

تا که سهراب نپرسد دیگر خانه دوست کجاست...

اي کاش...؟

kave — Sat, 05 Apr 2008 15:10:52 GMT

در اين دنيا سراب محکوم است به پوچي...

پرستو محکوم به کوچ کردن...

شمع محکوم به اشک ريختن...

خارها محکوم به تنهايي...

روز محکوم به غروب کردن...

شب محکوم به رسيدن...

قلب با همه ي پاکي وصداقتش محکوم به دوست داشتن

وچه محکوميتي شيرين تر و دلپذير تر ازاين است؟

اما اي کاش همه ي اين محکوميتها زيبا را مي پذيرفتند.

اي کاش...؟

ماه عبادت است

kave — Thu, 03 Apr 2008 01:04:18 GMT

شب همه بی تو کار من شکوه به ماه کردن است

روز ستاره تا سحرتیره به آه کردن است

متن خبر که یک قلم بی تو سیاه شد جهان

حاشیه رفتنم دگر نامه سیاه کردن است

چون تو نه در مقابلی عکس تو پیش رو نهم

این هم از آب و اینه خواهش ماه کردن است

نو گل نازنین من تاتو نگاه میکنی

لطف بهار عارفان در تو نگاه کردن است

ماه عبادت است و من با لب روزه دار از این

قول و غزل نوشتنم بیم گناه کردن است

لیک چراغ ذوق هم این همه کشته داشتن

چشمه به گل گرفتن و ماه به چاه کردن است

غفلت کائنات را جنبش سایه ها همه

سجده به خاک کبریا خواه نخواه کردن است

از غم خود بپرس کو با دل ما چه میکند

این هم اگر چه شکوه ی شحنه به شاه کردن است

گاه به گاه پرسشی کن که ذکات زندگی

پرسش حال دوستان گاه به گاه کردن است

بو سه ی تو به کام من کوه نورد تشته را

کوزه ی آب زندگی تو شه ی راه کردن است

خود برسان به شهریار ای که در این محیط غم

بی تو نفس کشیدنم عمر تباه کردن است

هنوزم چشم دل

kave — Thu, 03 Apr 2008 00:54:18 GMT

طبیبان را زبالینم برانید

مرااز دست اینان وا رهانید

به گوشم جایه این ایات افسوس

سرود زندگانی را بخوانید

دل من چون پرستویی بهاریست

از این صحرا به آن صحرا فراریست

شکیب او همه در بی شکیبی است

قرار او همه در بی قراریست

دل عاشق گریبان پاره خوش تر

به کویه دلبران آواره خوش تر

غم دل با همه بیچاره گی ها

از این غمها که دارد چاره خوشتر

دلم یک لحظه در یک جا نماندست

مرابا خود به هر سویی کشاندست

به هر لبخند شیرین دل سپردست

برایه هر نگاهی نغمه خواندست

هنوزم چشم دل دنبال فرداست

هنوزم سینه لبریز تمنا ست

هنوزم این جان بر لب مانده ام را

در این بی ارزویی ارزوهاست

اگر هستی زند هر لحظه تیرم

وگر از عرش برخیزد صفیرم

دل از این عمر شیرین بر نگیرم

به این زودی نمیخواهم بمیرم

مشیری

بازي

kave — Thu, 03 Apr 2008 00:53:18 GMT

دنيا ديوارهاي بلند دارد و درهاي بسته كه دور تا دور زندگي را گرفته اند.
نمي شود از ديوارهاي دنيا بالا رفت.
نمي شود سرك كشيد و آن طرفش را ديد.
اما هميشه نسيمي از آن طرف ديوار كنجكاوي آدم را قلقلك مي دهد.
كاش اين ديوارها پنجره داشت و كاش مي شد گاهي به آن طرف نگاه كرد.
شايد هم پنجره اي هست و من نمي بينم. شايد هم پنجره اش زيادي بالاست و قد من نمي رسد.
با اين ديوارها چه مي شود كرد؟
مي شود از ديوارها فاصله گرفت و قاطي زندگي شد و ميشود اصلا فراموش كرد كه ديواري هست و شايد مي شود تيشه اي بر داشت و كند و كند.
شايد دريچه اي شايد شكافي شايد روزني شايد....
ديوارهاي دنيا بلند است و من گاهي دلم را پرت مي كنم آن طرف ديوار.
مثل بچه ي بازيگوشي كه توپ كوچكش را از سر شيطنت به خانه ي همسايه مي اندازد.
گاهي دلم را پرت مي كنم آن طرف ديوار.
آن طرف حياط خانه ي خداست.
و آن وقت هي در مي زنم در مي زنم در مي زنم و مي گويم دلم افتاده تو حياط شما,ميشود دلم را پس بدهيد؟
كسي جوابم را نمي دهد.
كسي در را برايم باز نمي كند.
اما هميشه دستي دلم را مي اندازد اين طرف ديوار
همين....
و من اين بازي را دوست دارم.
همين كه دلم پرت مي شود اين طرف ديوار.
همين كه....
من اين بازي را ادامه مي دهم
و آنقدر دلم را پرت مي كنم
آنقدر دلم را پرت مي كنم تا خسته شوند
تا ديگر دلم را پس ندهند
تا آن در را باز كنند و بگويند
بيا خودت دلت را بردار و برو
آن وقت من مي روم و ديگر هم بر نمي گردم
من اين بازي را ادامه مي دهم...