| تبليغات | X |
دردا که این زمونه وفا به کس ندارد
در حسرت گذشته بقا به کس ندارد
عجب دنیا به روی من وفا کرد
دلم سوزاند و روحم را فنا کرد
عجب دنیا به روی من وفا کرد
مرا در اوج بی کسی رها کرد
مرا وقتی که بال و پردادند
زمونه بالم سوزاندودیوانه جا کرد
دراین ظلمت که هر کس یار دارد
مراتنها میان شب رها کرد
ز وحشتهای این دنیا چه گویم
که قلبم را بی یاورسوا کرد
ز بس مستو غزل خوانم، ندانی
بی آبرو هم میشود خداوند را صدا کرد
ولي گريه نياموخت چگونه زندگي کنم
تو به من آموختي دوستت بدارم
اما نياموختي چگونه فراموشت کنم
پس سعی کن به طرفه کسی سنگ پرتاب نکنی چون اولین چیزی که میشکنه دنیای خودته
وقتی که شکست بغض تنهایی من وابستگی ام را به تو باور کردم
همه ي خاطراتم رو انداختم يه گوشه اي و گفتم : فراموش ؛
يه چيزي ته قلبم خنديد و گفت : يادمه 
گاه يك نغمه آن قدر دست نيافتني است كه با آن زندگي ميكنم
گاه يك نگاه آن چنان سنگين است كه چشمانم رهايش نميكنند
گاه يك عشق آن قدر ماندگار است كه فراموشش نميكنم
دل خوش عشق شما نیستم ای اهل زمین
به خدا معشوقه من بالایی است.
یا رب ز شراب عشق سرمستم کن
در عشق خودت نیست کن و هستم کن
از هر چه ز عشق خود تهی دستم کن
بکباره به بند عشق پا بستم کن
